Groeten van Wietske de Nachtegaal

Zonovergoten warm Verona. Over marmeren winkelstraten lopen we naar de hoek van Verona met een heleboel kerken. We zoeken de Dominicus, want ik heb gelezen dat die kerk nog geen honderd jaar nadat Dominicus leefde gebouwd is. De opdrachtgevers en bouwers moeten in een wereld geleefd hebben, waarin men vol was van zijn gedachtengoed.

De kerk heeft een oude vorm; een groot huis met een laag schuin dak. Maar wat een licht binnen! Ik blijf me de kleuren geel en zalmroze herinneren. Net als de decoratieve tekeningen op de muren en het plafond. Heel wat anders dan bijvoorbeeld de mooie, maar oude en donkere Santa Maria Maggiore in Rome.

Ik loop rond en probeer de sfeer uit 1350 gewaar te worden. Wat was het dat de mensen toen tot uitdrukking wilden brengen? Wat betekent het, dat er zoveel decoratie is? Een uitdrukking van het hemelse? Ik zie veel waar ik een heel verhaal achter vermoed; twee honden op een wapenschild die langs een ladder omhoog klimmen en een Dominicaan met een zwaard door zijn schedel.

Omdat er veel Dominicaanse mannen afgebeeld waren, fotografeerde ik ook een tekening met een Dominicanes. Later zag ik op het grote beeldscherm thuis, dat het een half ontblote Dominicanes was die haar borsten bedekte met haar handen, waarin ze een roe vasthield. Wat ervan te denken? Was er nog geen celibaat en was dit een grap voor de betere kijker ver tegen het plafond? Of was haar als martelares iets ergs overkomen?

Waarom wilde ik naar die kerk, die zo dicht bij Dominicus leven stond? Ik denk dat het iets te maken heeft met onze Dominanen in Nederland, die onze Dominicuskerk in Rotterdam leiden. Zij sluiten een tijdperk af. De weemoed die wij meekrijgen doet mij zoeken naar de oorsprong; hoe was het net na de start van de Orde van de Dominicanen, wat bewoog hen?

Ik vond in Verona geen pasklare antwoorden. Maar de 14e eeuwers hebben mij met hun versieringen en de verhalen in de tekeningen verteld, dat er zoveel meer is achter de platte werkelijkheid. En dat het je hart raakt om daar af en toe mee bezig te zijn.

Groeten uit de Dominicus in Verona