Groeten van Carla en Guus van Laar

De bouw van de Dominicus van Dubrovnik (Kroatië) begon al in 1315 en na de aardbeving van 1667 werd het klooster gebouwd. Ook nu staat de kerk weer in de Steigers, maar via de in alle reisgidsen beschreven kruisgang met prachtige binnentuin konden we er in.

Het altaar in de kerk had onze speciale aandacht als kosters en het is ons inziens puur Dominicaans, namelijk leeg. Gedekt met een mooi kleed, drie kandelaars er voor plus boeket. De zilveren tabernakel is ook een juweel met afbeeldingen van brood, kelk, graan, vis en druiven. Achter het altaar de boog "senaatszetels", zoals Leo dat ons leerde en aan weerskanten gebrandschilderde ramen.

Wat ons trof was de gewijde stilte, de rust in die voor het overige sobere stille kerk met een enkele geruisloze toerist. Dominicus is als beeld, mozaïek en schilderij afgebeeld. Na alle barok in veel andere bezochte kerken was dit een verademing van eenvoud en stilte, die eerbied en bezinning afdwong.

Aan de centrale boog in het interieur hangt een schitterend verguld kruisbeeld met symboliek van de evangelisten door Paolo Veneziano uit de 14e eeuw. In het aangrenzend museum kun je nog een hele collectie gouden en zilveren objecten zien, zoals kelken monstransen, wierookvaatwerk etc.

De kerk spande voor ons de kroon. De toewijding die uit al het getoonde sprak, de rustgevende stilte, de eerbied in steen, houtwerk, gekleurd glas en afbeeldingen, was een verademing. Wij waren even thuis.

Naar de foto's:

Groeten uit de Dominicus in Dubrovnik