In de jaren twintig van de vorige eeuw ontmoetten echtpaar Tilly en Henk uit Zwolle, en alleenreizende Theo uit Heemskerk, elkaar in Lourdes. Tilly en Henk kwamen om te bidden voor kinderen, Theo voor zijn zeer slechte ogen. Ze hadden een prachtige tijd, met uitstapjes naar Gavarnie, goede gesprekken en vele pelgrimsactiviteiten.

Ze bleven nadien bevriend. Theo's ogen bleven nadien stabiel en ook de gebeden van Tilly en Henk werden verhoord: in 1930 werd hun zoon Franz geboren. Het zou hun enige kind blijven. Inmiddels had Theo Annie ontmoet, en hun verbintenis bracht acht kinderen voort, om te beginnen met Manna, in 1933.

Bijzonder is deze foto van de vier vrienden. Mijn oma Annie heeft een dikke buik van acht maanden, met mijn moeder erin. En Franzje van tweeënhalf jaar zit bij mijn opa op zijn schouders.

Ondanks de afstand, Henk en Tilly woonden inmiddels in Den Haag, hadden Franz en Manna hun hele jeugd contact. En uiteindelijk bleken ze echt voor elkaar bestemd. Ze trouwden in 1959, helaas na de dood van Theo. De rest is snel verteld: in 1963 werd ik geboren.

Veel later, een jaar of tien geleden, ben ik uit nieuwsgierigheid ook naar Lourdes en naar Gavarnie geweest. De paar dagen die ik in Lourdes heb rondgelopen leken in niets op wat pater Jan met zijn groep heeft gedaan en meegemaakt. Anders dan mijn grootouders was ik niet met een gezelschap, en dat maakt je ervaring anders, meer van buitenaf. Ik heb in verwondering rondgekeken, met respect en compassie voor de bedevaartgangers, maar ook met licht afgrijzen over het commerciële en het massale van het geheel. Bijna had ik geschreven: ik keek zonder geloof in het wondere van Lourdes. Maar dat is niet zo. Want diep in mijn hart heb ik toch het idee dat Maria iets te maken heeft met het feit dat ik besta …