Alleen geloven

In vergelijking tot laten we zeggen 35 jaar geleden zijn we als gelovigen in Nederland niet meer onderdeel van een groep. We kiezen zelf voor de kerk en de voorgangers die ons het meest aanspreken. In onze familie zijn we deel van een minderheid die nog praktiseert. Soms gelooft onze partner niet en delen we onze geloofsvragen met kerkgangers.

Ook zien we niet elke zondag dezelfde kerkgangers meer. Degene die je vandaag tegenkomt, kan vervolgens maanden niet meer komen. We informeren soms nog wel of er iets aan de hand is. Maar een tijdje niet meer gaan moet ook kunnen.

In onze werkkring wordt niet over geloven gepraat. Als er iets over gezegd wordt is het meestal in negatieve zin: uitspraken van de paus die als wereldvreemd ervaren worden, misbruik veel voorkomend in religieuze kring, moslims die uitgesproken gebruiken hebben zoals eerwraak. De collega’s die nog wel geloven hebben vaak een andere kerk gekozen dan jij. Dus eventuele gesprekken over geloof deel je met christenen uit andere tradities. Waarvan we in het verzuilde Nederland gewend waren ons ertegen af te zetten. Maar het meest merk je onbegrip, wanneer men hoort dat je naar de kerk gaat. En kan je zelf nog uitleggen waarom je er nog heen gaat? Lukt het om duidelijk te maken wat je er doet, vindt en nodig hebt?

Als je ouder bent, zijn je kinderen als het meezit goed terecht gekomen. Maar er gaat er bijna geen één meer naar de kerk. Hoe verantwoord je dat? Je had bij de doop toch een belofte gedaan? Natuurlijk val je je kinderen niet af; zij dragen op hun manier bij aan een gewetensvolle samenleving. Het kan dus zonder geloven, of toch niet?

Bij de uitslag van de verkiezingen halveerde het CDA. Ook al koos je al tijden voor een andere partij; de ontkerkelijking wordt nu toch wel heel duidelijk. Wil ik nog alleen geloven? Of zal ik ook thuis blijven?

We denken dat veel mensen een of meer van deze vragen herkennen. En we willen ze eens uitspreken. We zullen geen oplossingen vinden of toekomstvoorspellingen doen, maar we nodigen je uit om met ons mee te denken. We komen vast verder dan wanneer we alleen geloven.